1) Savaş zamnında bir Osmanlı Türkü Hacca gider. Orada Osmanlı aşığı bir hintli adamla tanışır. bu adamı ne zaman görse adam sürekli ağlayıp duruyor. sürekli ağlıyor.
Bir gün Türk olan adam yanına gider ve derki neden sürekli ağlıyorsun. Peygamerin evine gelmişsin mutlu olman gerekirken sen ne diye ağlıyorun diye sorar.
Adamcağız anlatmaya başlar. Ben Rasulü hissetmiyorum. Onun varlığını hissedemiyorum benim kalp gözüm kapanmış sanırım. ondan ağlayıp duruyorum der.
Türk hacı çok şaşırır tabii. Yatıştırmaya çalışır.
O günün akşamında türk hacı bir rüya görür.
Rüyasında Hz. Peygamber ona şöyle seslenir.
O arkadaşına söyleyiver. Ümmetim Çanakkale'de Cihadda iken benim burada olmam zaten beklenemez.
Biz Çanakkale'deyiz der.
2) Yetiş ya Muhammed Kur-an'ın elden gidiyor!
Çanakkale en zorlu günlerinden birini geçiriyor. Küffar ordusunun askerleri ilk defa karaya ayak basmıştır, ellerindeki üstün silah ve teçhizatla saldırıya geçerler. O zamanlar Osmanlı'nın müttefiki olan Almanya ordusuna mensup bazı subaylar da cephede bulunmaktadır. Şimdi bu subaylardan birine kulak verelim.
Alman Subay Sanders anlatıyor:
Çok dehşetli bir saldırı karşısında kalmıştık. Karaya çıkan İngiliz askerlerini gemiden top atışları ve makineli tüfekler destekliyordu. Bulunduğumuz siperlerden değil hareket etmek, en küçük bir hareket belirtisi bile onlarca mermiyi hemen o hareket noktasına çekiyordu.
Mevzilerden elini kaldıranın eli, miğferini kaldıranın miğferi parçalanıyordu. Böyle bir sağanak altında çaresizlik içinde beklemekten başka bir şey yapamıyorduk.
Bu şekilde ne kadar zaman geçti bilmiyorum. Birden bulunduğum yerden yaklaşık on beş metre uzağımızdan korkunç bir ses geldi. Sesle birlikte bir Türk askeri siperden kalktı, düşmana doğru koşmaya başladı. Hem koşuyor hem kollarını sağa sola sallıyor, hem de sesi çıktığı kadar bağırıyordu. Yanımda bulunan tercümanıma dedim ki:
–Şu koşan asker ne diyor?
–Komutanım! "Yetiş ya Muhammed Kitabın elden gidiyor!" diye bağırıyor.
Böyle bir manzarayı tarih görmemiştir. Asker sanki üzüm toplar gibi düşman mermilerini elleriyle topluyordu. Onu gören diğer askerler de siperlerinden hareketlendi ve o anda çok çetin bir savaş başladı. Kısa zaman sonra karaya çıkan İngiliz birliğinden geriye yerde yatan asker cesetlerinden başka bir şey görünmüyordu.
Bir gün Türk olan adam yanına gider ve derki neden sürekli ağlıyorsun. Peygamerin evine gelmişsin mutlu olman gerekirken sen ne diye ağlıyorun diye sorar.
Adamcağız anlatmaya başlar. Ben Rasulü hissetmiyorum. Onun varlığını hissedemiyorum benim kalp gözüm kapanmış sanırım. ondan ağlayıp duruyorum der.
Türk hacı çok şaşırır tabii. Yatıştırmaya çalışır.
O günün akşamında türk hacı bir rüya görür.
Rüyasında Hz. Peygamber ona şöyle seslenir.
O arkadaşına söyleyiver. Ümmetim Çanakkale'de Cihadda iken benim burada olmam zaten beklenemez.
Biz Çanakkale'deyiz der.
2) Yetiş ya Muhammed Kur-an'ın elden gidiyor!
Çanakkale en zorlu günlerinden birini geçiriyor. Küffar ordusunun askerleri ilk defa karaya ayak basmıştır, ellerindeki üstün silah ve teçhizatla saldırıya geçerler. O zamanlar Osmanlı'nın müttefiki olan Almanya ordusuna mensup bazı subaylar da cephede bulunmaktadır. Şimdi bu subaylardan birine kulak verelim.
Alman Subay Sanders anlatıyor:
Çok dehşetli bir saldırı karşısında kalmıştık. Karaya çıkan İngiliz askerlerini gemiden top atışları ve makineli tüfekler destekliyordu. Bulunduğumuz siperlerden değil hareket etmek, en küçük bir hareket belirtisi bile onlarca mermiyi hemen o hareket noktasına çekiyordu.
Mevzilerden elini kaldıranın eli, miğferini kaldıranın miğferi parçalanıyordu. Böyle bir sağanak altında çaresizlik içinde beklemekten başka bir şey yapamıyorduk.
Bu şekilde ne kadar zaman geçti bilmiyorum. Birden bulunduğum yerden yaklaşık on beş metre uzağımızdan korkunç bir ses geldi. Sesle birlikte bir Türk askeri siperden kalktı, düşmana doğru koşmaya başladı. Hem koşuyor hem kollarını sağa sola sallıyor, hem de sesi çıktığı kadar bağırıyordu. Yanımda bulunan tercümanıma dedim ki:
–Şu koşan asker ne diyor?
–Komutanım! "Yetiş ya Muhammed Kitabın elden gidiyor!" diye bağırıyor.
Böyle bir manzarayı tarih görmemiştir. Asker sanki üzüm toplar gibi düşman mermilerini elleriyle topluyordu. Onu gören diğer askerler de siperlerinden hareketlendi ve o anda çok çetin bir savaş başladı. Kısa zaman sonra karaya çıkan İngiliz birliğinden geriye yerde yatan asker cesetlerinden başka bir şey görünmüyordu.
